Η μανα η Τουρκα, η μανα η Γκρεκα..

Μάνα. Μητέρα, μαμά, μήτηρ. Τέσσερις διαφορετικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας στην προσπάθεια να περιγράψουν στο απόλυτο την έννοια της μάνας. Μια μάνα που σε όποια κοινωνία και αν βρεθείς, σε όποιον πολιτισμό και αν κοιτάξεις, το κοινό σημείο επαφής είναι ο σεβασμός στον ρόλο της.

Το έχει το ριζικό της βλέπεις από την στιγμή που θα δώσει ζωή κάτι να έχει να περιμένει. Στην αρχή να πεινάσει το μωρό για να το ταΐσει, να το αλλάξει, μετά να γυρίσει από το σχολείο, αργότερα να επιστρέψει σπίτι από την διασκέδαση, έπειτα να το παντρέψει και στο τέλος να κρατήσει το εγγόνι της αγκαλιά. Κάπως έτσι ήταν και οι μητέρες των δύο παιδιών που «έσβησαν» κάτω από τα χαλάσματα στο Βαθύ της Σάμου. Ο Άρης με την Κλαίρη βρέθηκαν αγκαλιασμένοι κάτω από τον τοίχο, δύο παιδιά 17 και 15 χρονών αντίστοιχα, που γυρνώντας από το σχολείο έμελλε να πάρουν τον δρόμο για τον ουρανό και όχι τον δρόμο που θα τους οδηγούσε σπίτι τους, πίσω στις δυο μάνες που κάθε μέρα θα περιμένουν τα παιδιά τους  να γυρίσουν σπίτι.

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, στην Σμύρνη και τα περίχωρά της, μετράνε και εκεί τις πληγές τους. Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, ψάχνουν για επιζώντες κάτω από το μπετόν και από μάζες που κάποτε ήταν οικοδομές. Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, το κλάμα και ο σπαραγμός είναι ο ίδιος με τον θρήνο που επικρατεί στην Σάμο. Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, μάνες έχουν χάσει και αυτές τα παιδιά τους.  Η θάλασσα που έχει γίνει αιτία αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο χωρών, ενώνει τον ελληνικό και τον τούρκικο θρήνο και στέλνει ένα μοιρολόι, ψηλά, εκεί που δεν υπάρχουν γλώσσες και πολιτισμοί.

Στο τέλος της ημέρας, δεν υπάρχουν γεωπολιτικά παιχνίδια, ούτε υφαλοκρηπίδες, ούτε τελεσίγραφα. Το μόνο που απομένει είναι μια αίσθηση πως αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, δυο λαοί θρηνούν.